Ben mi değişiyorum yoksa etrafımdakiler mi diye düşünmeden geçemiyorum... Şu bunalım anım da en yakınımdan bile soğumam... sorun bende sanırım. insan korkmaz mı sevdiğini kaybetmekten? Ben de korkardım, hem de çok. Artık korkmuyorum ama, hepsi elimden kayıp gittiğinden belki de duyarsızlaştım. Ben şimdi gidip ona yanlış yapıyorsun dostum desem; ben çok doğruymuşum gibi sanki. Varsın yaşasın istediği gibi. "Banane kii.." diyebiliyormuyuum, hayır! O zaman daha ne bekliyorumm bende bilmiyorum.
Şimdi kafamda onca dert varken bir de bunla mı uğraşacağım, hiç sanmıyorum.
Nedense müzik dinlemeden şu yazma moduma giremiyorum. Dinlediklerim benii yazmaya sürüklüyor, içimdekileri boşaltmaya.
"Aslında bugüne kadar seni tanıyamadım, buna şaşırıyorum. Aşıklar dileğini damlara yazar ama ismine rastlayamadım." - Dosttan girip sevgiliden çıkmak da böyle bir şey olsa gerek. Siz düşünün halimi artık !
İyi Gecelerr.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder