Güne güzel başlamak için her şeyi denersiniz ama yinede bir şeyler gününüzün içine etmeye yeter. Benim de öyle oldu işte bugün. Şimdi sadece bir şey istiyorum, onu görmek. Sadece düşünmek bile bazen huzur verici olabiliyor. Ne istiyorum biliyormusunuz? Sadece onu. Bu kadar zor olmamalı değil mi...? Her şeyi göze almak eskiden çok koyardı bana artık hiçbir şey koymuyor. Umrumda bile değil. Aşk böyle bir şey galiba. Bir şeyleri göze alabilmek ve bunu seve seve yapmak. Bize karşı olabilecek dış karakterler yok değil elbet. Hatta tanışmamıza sebep oldukları için belki de kendilerine kızarlar bilseler. Şimdi ben onlara şükrediyorum oysaki. Hep "iyiki" diyorum.

İzlediğimiz ilk film: Romantik Komedi, İlk gittiğimiz cafe: Okafe, İlk kalbimin ona attığı yer:Beşiktaş, İlk her şeyin gerçekten başlaması: Ağustos, İlk gittiğimiz konser: Serdar Ortaç. ve sonuç.. Ona aşığım. Belki bir gün evleniriz.

7 ay..

Ben acı çekmediğim zaman yazı yazamıyormuşum, bugün fark ettim. Tıpkı duygularımıza tercüman olan nice söz yazarı şarkıcılar gibi. En son yazımdan beri de ciddi anlamda acı çekmemişim ben demektir bu. (7ay) Ne güzel değil mi? Mutlu bir 7 ay... nedendi bu mutluluk bilir misiniz? Canınıza can katan biri vardır. Eliniz ayağnızdır. Kimse olmasa o vardır. Bazen dostunuza anlatamadığınızı anlatırsınız. Bazen ise saçma sapan konuşup gülüp eğlenirsiniz. Bazen koca bir sevgiyle boş boş bakışırsınız, ama anlamı dünyalara değerdir. Kısacık ufacık bir öpücük, binlerce öpücüğü ezip geçer o anda. Sıkı sıkı sarılmak vardır bir de o da en güzelidir. Güvenirsiniz, her şeyi unutursunuz o vardır sadece orada. Yağmurda her şeyin ters gittiği anda bile yanında sadece o var diye sırılsıklam olmanız umurunuzda olmaz. Upuzun yollar yürürsünüz beraber her yeriniz ıslanmış olsa da. Belki sadece 5-6 dk görebilmek için kapınızda bulmak onu. Nasılsın deyip, 2 dk sarılıp, 2 dk konuşup, 2 dk öpüşüp özlem giderebilmek. O hiç çekilmeyen ev yolunda metrodan eve kadar sırf sizi görebilmek için yarım saatini size ayırması ve yolu çekilebilir kılması. Çok uykusu geldiğin de bile sizin uykunuz gelene kadar sizinle saatlerce konuşması. Her sabah küfür ederek kalkıp bir yerlere gitmek zorunda olduğunuz zaman, gözünüzü açtığınızda "günaydın" ve niceleri gibi mesaj görüp gününüze renk katması. Uyurken sizin hayalinizle uyuması.
Bütün bunların karşısında insan mutsuz olabilir mi? Sizi bu kadar seven size bu kadar değer veren biri varken, mutsuz olmayı istemek şımarıklıktır, aptallıktır... Ben yokluğunu bile hayal edemezken yokluğunun korkusu düştü dün geceden beri kalbime, aklıma. Ne kadar göz yaşı dökseniz de kimseyi geri getirmiyor aslında, sadece durduramıyorsunuz kendinizi. Çok uğraşıp elde ettiğiniz oyuncağınız kırıldığında, döktüğünüz o gözyaşları onu eski haline getiremiyor maalesef. Diyeceğim o ki, büyük uğraşlarla kazandığınız o oyuncağı sakın kırmayın. Ben şimdi onu tamir etmeye uğraşırken, siz buna gerek kalmadan bu mutlulukların tadını çıkarın. Sonra gözyaşlarınıza yazık olur, emekleriniz çöpe, umutlarınız suya düşer... kalırsınız bir başınıza.